Verhalen

Non-verbaal gedrag stuurt me weg

Ik zette mijn voet over de drempel bij het uitzendbureau. De ruimte leek leeg, maar in de verte stond een man op vanachter zijn bureau. Hij had me direct al gezien. Zijn lijf sprak een dubbele taal. Op het gezicht stond een beleefde belangstelling voor de nieuwe klant. Maar zijn gestalte kwam me zo snel tegemoet, dat ik maar enkele stappen zijn richting uit kon zetten. Dat bleek ook de bedoeling. Zijn non verbale uitstraling was zo duidelijk dat niets mij liet twijfelen.

De boodschap was: Ik moest en zou zo snel mogelijk het pand weer uit. Maar ik kwam juist binnen!

Ik besloot de daad te tarten en in plaats van achteruit te deinzen en meteen rechtsomkeer te maken, deed ik een stap in zijn richting, waardoor wij oog in oog stonden in elkaars privé zone. Hij was van plan mij met twee woorden duidelijk te maken, dat ik niet moest rekenen op een bemiddeling en dat het ook geen zin had om er woorden aan vuil te maken. Hij wilde met zijn gedrag voorkomen dat ik aan een tafel zou gaan zitten en er voor hem kostbare tijd “verloren” ging.

Ik hield mijn praatje, maar het had geen enkele zin en al snel stond ik verbouwereerd weer buiten.

Hoe kon dit? Ik was beledigd en verbaasd. Een paar jaar geleden werd er verwacht dat je initiatief toonde en dat je persoonlijk jouw gezicht liet zien. Mooi gekleed, met je cv en je verhaal klaar, kwam je op audiëntie bij de intercedent(e). Nu was dat blijkbaar niet meer nodig, een e-mail volstond. Hoe durfde je het te wagen om het heiligdom binnen te komen, waar men zijn kostbare tijd vulde in bloed, zweet en tranen om de oudere werkzoekende aan een passende baan te helpen.

Nou niet dus! En daar kwam ik juist voor!

Het leek de bank wel! Ook daar komt er iemand vanuit het niets je tegemoet en vraagt wat je binnen komt zoeken. Ze komen naar je toe terwijl je nog amper op de deurmat staat. Ook daar is de missie zo snel mogelijk de bank weer uit. En moet je jouw privéverhaal hardop in de rij voor de balie eerst uitleggen. Waar kom je voor? Net zoals bij de doktersassistentes tegenwoordig, die willen ook graag van te voren je kwalen weten, je moet ze met naam en toenaam benoemen, zodat ze het vast digitaal kunnen melden.

Dat een buurvrouw, een kennis, je kind of je werkgever op dat moment ook in de wachtkamer zit doet even niet ter zake. En ga zo maar door!

Af en toe heb ik de neiging in actie te komen voor degene zijn of haar verhaal moet doen, terwijl ik meeluister. Dat is toch echt wel een andere situatie als die in de trein. Daar hoor ik ook van alles wat ik niet wil weten via mobiele gesprekken. Die reizigers doen dat op eigen initiatief.

Maar dat klantvriendelijke dienstverleners je hardop laten benoemen, wat je liever niet publiekelijk wil zeggen, is toch wel de omgekeerde wereld.

Nee, het recht op privacy hebben we allang niet meer, niet alleen niet op internet, maar ook niet in de publieke ruimtes.

Tekstschrijver Soest

Webshop

Bel nu 0685850360 voor tekst!